5 daagse met Franz Ruppert Juli 2020

5 daagse met Franz Ruppert Juli 2020

Zojuist uitgelogd uit een 5 daagse online meeting met 22 IoPT traumatherapeuten met Vivian Broughton en begeleid door Franz Ruppert. Mensen uit Nederland, Engeland, Duitsland, Noorwegen, België en Singapore.

Ik zoek naar de woorden om simpel weer te geven hoe deze dagen me geraakt hebben. Deze dagen hebben we weer kunnen ervaren hoe helend dit werk is. En welke verbinding we ook via Zoom kunnen maken om elkaar te supporten.

De focus van deze 5 daagse lag op pijn en wat we kunnen leren door steeds weer te zoeken wat onze éigen pijn is. Niet de pijn die van onze ouders is, of van andere dierbaren. Wat is onze eigen pijn. En hoe we steeds weer manieren (overlevingsstrategiën) vinden om deze pijn niet echt aan te willen gaan. Dat dit volkomen logisch is en een hele goede biologische reactie. We hebben dit nodig om te overleven, zeker als we heel jong zijn en afhankelijk van anderen.

In het proces van naar je pijn toe gaan zul je ook omwegen maken om vooral bij de pijn weg te blijven. Want meestal heeft de diepe pijn te maken met de verbinding met onze moeder/ouders. Als kind is de verbinding nodig, echter als volwassene kunnen we overleven zonder de vervormde verbinding met onze ouders en zien hoe de echte verbinding was. Dit werkt erg bevrijdend, echter voor de bevrijding moeten we dóór de pijn heen.

Deze dagen hebben we gezien dat pijn in golven komt. In één keer is teveel, dus komt het in golven. En we komen steeds weer boven, en voelen ons na de ‘zwempartij’ helderder, vrijer, relaxter.

De pijn is de barrière om je binding te zien zoals hij is, om de binding maar zo lang mogelijk te laten bestaan. Zolang je dit proces nog niet vol durft te nemen, blijf je gevangen in je oude patronen en vervormde bindingen met je ouders, partners, vrienden, collega’s, kinderen, enzovoorts.

We leren van kinds af aan: ‘stel je niet zo aan’, ‘huilen mag niet’, ‘wees geen baby’ en meer dit soort kreten. Op het moment dat een kind laat zien dat het zijn ouders nodig heeft, worden de ouders getriggerd. Dat vinden ze niet leuk en hun overlevingsstrategie is dan vaak om maar gauw te zorgen dat het triggeren stopt. Hiermee wordt aan de behoeften van een kind voorbij gegaan. In deze therapie gaan we terug naar wat wij nodig hadden, en daarmee helen we onze wonden. Om ons zelf lekkerder te voelen, en om anderen niet dezelfde pijn aan te doen.

De kunst van Leven is autonoom te zijn zodat je op een gezonde manier kunt samenzijn met anderen.

Deze vijf wondermooie dagen hebben weer veel aspecten van pijn, vermijding, liefde en zelfliefde laten zien.

Ik ben geraakt en mijn hart staat open. Wat een mooie methode om mee te werken en wat een mooi werk!